W ramach projektu Fermenfeed szczególny nacisk położono na analizę wpływu zastąpienia tradycyjnych komponentów paszowych, takich jak zboża i poekstrakcyjna śruta sojowa odpowiednio dobranymi ilościami produktów ubocznych przemysłu rolno-spożywczego oraz fermentowanej śruty rzepakowej i sojowej. Kluczowym celem było określenie, jaki poziom udziału tych alternatywnych komponentów w mieszankach paszowych zapewnia optymalne wyniki produkcyjne, przy jednoczesnym zachowaniu opłacalności ekonomicznej i bezpieczeństwa żywieniowego.
Zespół projektowy skoncentrował się na opracowaniu modelu reformulacji składu paszy, w którym stopniowo zwiększano udział komponentów fermentowanych i ubocznych, analizując ich wpływ na kluczowe wskaźniki produkcji trzody chlewnej. Badania obejmowały zarówno minimalne zastąpienie na poziomie 10%, jak i warianty, w których komponenty alternatywne stanowiły 40% składu mieszanki. Celem było wypracowanie balansu pomiędzy maksymalizacją wykorzystania tańszych surowców a utrzymaniem lub poprawą wyników produkcyjnych. Testy wykazały, że umiarkowany udział tych komponentów, na poziomie 20–30% pozwalał na uzyskanie najlepszych rezultatów produkcyjnych, przy jednoczesnym obniżeniu kosztów mieszanki.
Kolejnym kluczowym wskaźnikiem była obserwacja zmian w FCR w zależności od stopnia reformulacji. Zespół projektowy zaobserwował, że wprowadzenie komponentów fermentowanych w odpowiednich proporcjach nie tylko poprawiało FCR, ale w niektórych przypadkach również zwiększało tempo przyrostu dobowego zwierząt. Zastosowanie mieszanek paszowych opartych na produktach ubocznych przemysłu spożywczego, dzięki zwiększonej strawności i lepszej dostępności składników odżywczych, może wspierać intensyfikację przyrostów w kluczowych fazach produkcji.
Dzięki odpowiednio dobranym reformulacjom mieszanek gospodarstwa mogą nie tylko ograniczyć koszty surowcowe, ale również wpłynąć na skrócenie cyklu produkcyjnego, co zwiększa ich konkurencyjność i odporność na wahania cen warchlaków oraz pasz na rynku. Skrócenie czasu potrzebnego do osiągnięcia masy ubojowej przekłada się bezpośrednio na obniżenie kosztów jednostkowych oraz zwiększenie rotacji w budynkach chlewni, co jest szczególnie istotne w warunkach otwartego cyklu produkcyjnego, gdzie marża w dużej mierze zależy od efektywności wykorzystania paszy i czasu trwania tuczu.